De brandweer blust, redt, verleent hulp. Als mensen hulp nodig hebben en niet meer weten wat te doen, dan bellen zij 112 en komt de brandweer. In de meeste gevallen komt dan een groep betrokken inwoners uit de eigen leefomgeving, de brandweer vrijwilligers. Vrouwen en mannen die naast hun werk en privé, anderen in hun woonplaats helpen als zij 112 bellen.
Die vrijwilligheid maakt het fijnmazige brandweer netwerk van bijna duizend kazernes in Nederland mogelijk.
Behalve dat de brandweerzorg op deze manier betaalbaar blijft zorgt het ook voor sterke sociale cohesie in de haarvaten van de Nederlandse samenleving. De brandweer als laatste zichtbare overheidsinstelling in bijna elk dorp en stad. Een mooi voorbeeld van die lokale saamhorigheid vond zaterdag plaats in mijn woonplaats en dat avontuur wil ik graag met u delen.
In de nacht van 4 op 5 mei 1943 stortte een Vickers Wellington van de Royal Air Force neer in een weiland bij Wilnis. Twee bemanningsleden konden zich redden met hun parachute. Zij werden de volgende dag in Uithoorn door de Duitsers opgepakt en afgevoerd naar een krijgsgevangenenkamp. Zij overleefden de oorlog. De drie andere bemanningsleden kwamen bij de crash om het leven. Alleen de piloot werd toen in Wilnis begraven.
Pogingen door de RAF in 1946 om het wrak te bergen mislukten in de drassige polder, vier meter onder zee niveau. In 2002 werd na een lange strijd van een groep lokale inwoners van De Ronde Venen het wrak alsnog geborgen en de bemanning met Canadese militaire eer begraven.
Vorig jaar werd het bevrijdingsvuur vanuit Wageningen door Canadese luchtmacht piloten het bevrijdingsvuur naar Wilnis gelopen. Zij werden begeleid door Rondeveense brandweermensen met busjes van de VRU. In Canada ging het vuur naar de familieleden van de verongelukte Vickers Wellington.
Onlangs werd ik benaderd door een familielid van Adrian Thibadeau (de staartschutter van de Wellington) Berndadette en Nicola Thibadeau wilden komen kijken naar de laatste rustplaats van hun oom Adrian. Zij kwamen met een groep van tien Canadezen naar Amsterdam. Daar hebben wij ze opgehaald met de brandweer bus van Mijdrecht en Wilnis en meegenomen naar de brandweerkazerne.
In de kazerne heeft één van de initiatiefnemers van de berging van het vliegtuig, de heer Jan Rouwenhorst de familie verteld over de zeven jaar durende worsteling om de bommenwerper te bergen en de verongelukte militairen een eervolle laatste rustplaats te bezorgen. Dit werd een indrukwekkend verhaal met een Zwitsers horloge tot besluit. Het was het horloge van Adrian dat stilstond op de tijd van de crash om twee uur in die meinacht. Het werd gerestaureerd in Zwitserland en bij de begrafenis in 2002 aangeboden aan de broer van Adrian Thibadeau. Bernadette had het horloge meegenomen en liet het in de brandweerkazerne rondgaan.
Daarna werd het oorlogsgraf bezocht met uitleg van Danielle Samsom van het lokale 4 en 5 mei comité. Hoe elk jaar op 4 mei op de begraafplaats “The last post” wordt gespeeld en daarna stilte en het Canadese volkslied gezongen door honderden inwoners. Vervolgens werd de crash site bezocht en het bezoek afgesloten met een groepsfoto voor de als herinnering geplaatste motor van de Wellington. Daarna werd de groep weer naar Amsterdam gebracht en kregen wij Engelse bedankjes waar de woorden gastvrijheid, lokale saamhorigheid en kameraadschap de boventoon voerden.
Die saamhorigheid en kameraadschap typeren voor mij de kracht van de vrijwillige brandweer. Het maakt de lokale samenleving sterker, niet alleen bij brand en hulpverlening maar vooral ook bij die andere zaken die meestal niet zo zichtbaar zijn maar van onschatbare waarde.
Juist daarom geloof ik in vrijwilligheid bij de brandweer, dichtbij en betrokken. Daar zal de VBV zich ook in de komende periode voor inzetten. Daar kunnen onze leden op rekenen.
Marcel Dokter
Voorzitter
