Al op jonge leeftijd had het werk van de brandweer een magische aantrekkingskracht op mij. Als in mijn dorp de sirenes klonken, sprong ik op mijn fietsje en fietste de uitrukkende brandweerauto’s achterna, op weg naar het brandadres.
Jaren later volgde ik mijn passie en werd ik in 1985 zelf vrijwillig brandweerman. Maar het rode brandweerbloed bleef borrelen en mijn blik richtte zich steeds vaker op de verrichtingen van het Fire Department New York (FDNY).
Begin april 1990 was het zover. Ik reisde naar New York en kreeg daar de bijzondere gelegenheid om mee te draaien met de mannen van FDNY Rescue Company 1 in Manhattan, Rescue Company 2 in Brooklyn en Rescue Company 3 in The Bronx. Slechts een week daarvoor, op 25 maart 1990, waren in The Bronx nog 87 mensen om het leven gekomen bij de brand in de Happy Land Social Club, een illegale nachtclub.
Negen dagen en nachten lang mocht ik de verrichtingen van deze drie bijzondere eenheden van dichtbij volgen. Ik ervoer de brotherhood en deelde het leven in het firehouse: ’s morgens de roll call, ’s avonds de gezamenlijke maaltijd aan tafel en daartussen de uitrukken en vooral heel veel gesprekken met brandweermensen.
Het werden bijzondere ervaringen en ontmoetingen, waaruit collegiale contacten en echte vriendschappen ontstonden. In 1993 en 1999 keerde ik terug naar New York. Wat begon met een gedeelde passie voor het brandweervak, groeide uit tot een band die de afstand tussen Nederland en New York moeiteloos overbrugde.
Ik ontmoette in die jaren onder anderen de toenmalige brandweercommandant Carlos Rivera, maar ook Ray Downey, Dennis Mojica en Christopher Blackwell — brandweermannen met een staat van dienst die tot de verbeelding sprak.
Ray, Dennis en Chris behoorden tot de brandweermannen die op 11 september 2001, samen met honderden FDNY-collega’s en andere hulpverleners, hun leven verloren. Zij deden die ochtend waarvoor zij waren opgeleid en waarvoor zij stonden: naar binnen gaan en proberen te redden wat er te redden viel, terwijl duizenden anderen wanhopig probeerden naar buiten te komen.
Vandaag sta ik stil bij hen, bij alle andere hulpverleners en bij de bijna 3.000 mensen die bij de aanslagen van 11 september 2001 om het leven kwamen. Maar ook bij degenen die deze tragedie overleefden en de gevolgen daarvan hun verdere leven met zich meedroegen.
Ook denk ik vandaag in het bijzonder aan mijn goede vriend Peter Lund, leutenant bij Rescue 2 in Brooklyn. Onze gedeelde liefde voor de brandweer én voor voetbal vormde de basis voor een bijzondere, jarenlange vriendschap.
In 1993 bracht ik samen met Peter een bezoek aan Ten House, de brandweerkazerne van Engine Company 10 en Ladder Company 10, vrijwel naast het World Trade Center. Beide eenheden waren op 26 februari van dat jaar als eerste geconfronteerd met de gevolgen van de bomaanslag in de parkeergarage onder de Twin Towers.
Peter had op 11 september 2001 geen dienst. Toch ging hij, zoals zoveel van zijn collega's, naar Ground Zero. Dagenlang zocht hij samen met zijn kameraden in het puin naar overlevenden en naar zijn vermiste collega's.
Peter was daarnaast decennialang een gerespecteerd lid van de vrijwillige brandweer van Woodmere en Kentland. Op 14 juni 2005 nam hij deel aan de bestrijding van een woningbrand in Woodmere. Na afloop van de bluswerkzaamheden werd hij getroffen door een hartinfarct. Peter overleed in the line of duty.
Vandaag is het 25 jaar geleden dat de aanslagen op het World Trade Center plaatsvonden en de Twin Towers voorgoed uit de skyline van New York verdwenen.
Voor de wereld is 9/11 inmiddels geschiedenis geworden. Voor wie mensen kende die die dag niet thuiskwamen, is het meer dan geschiedenis. Er blijven gezichten en stemmen. Gesprekken en humor. Momenten die soms bijna vergeten lijken, totdat oude foto’s ze ineens weer tot leven brengt.
Zoals bijgaande foto’s uit 1990.
